McDonald’s kinderen, bestaat die term al? Je kan ze ook openbaar-vervoer-kinderen noemen of veel-te-lang-in-de-rij-staan-voor-een-efteling-attractie-kinderen, maar dat bekt niet zo lekker.
Ik heb het over van die kinderen die je aanstaren met een vergeten frietje in de hand, soms gaat dat frietje dan toch nog langzaam richting mond tot een ouder hun plots roept en de betovering der slowmotion verbroken wordt.
Ik hou niet echt van die twilight-zone, zij die ouderloos daar maar staan en jij die denkt “zit ik nu een beetje op andermans kind te letten?” en niemand rond je heen lijkt hiervan bewust te zijn. Misschien bestaan ze niet eens en zie ik spoken. Dat moet toch rot zijn, rondspoken in een McDonald’s.
Ze kunnen er ook overduidelijk zijn en dan heeft wel iedereen het door. Een hellekind dat luidkeels zit te schreeuwen omdat het speeltje uit de Happy Meal niet was wat het moest zijn. Of de ballonnen waren op. Of er gebeurde helemaal niets, maar schreeuwen was kennelijk de enige juiste optie. En dan geen ouder die even zegt: “Kind, je stelt je aan, wees eens stil en eet je hamburger op.” Nee, ze kijken liever hun kinderen aan alsof ze even vergeten zijn wat kinderen ook al weer waren. “Henry, er komt geluid uit dit ding, mensen staren ons aan, wat zullen we doen?!” ‘Negeren, houdt vanzelf wel op.’
Het is niet dat ik mij altijd aan hen erger… Soms is het een kort moment van verbondenheid, wanneer ze daar al vijf minuten staan en je dan maar besluit even scheel te kijken zodat er een glimlach verschijnt op hun toch nog best schattig gezichtje. Dat valt overigens wel eens tegen, dan krijg je plots een middelvinger te zien en ga je vervolgens een half uur lang de ouders analyseren om te kijken waar het mogelijk is fout gelopen met hun kroost.
Er zijn ook nog McDonald’s kinderen van een ander kaliber, laatst kwam ik nog zo een exemplaar tegen: het liep er rond op blote voeten. Meer was het niet.
En de lieve kinderen heb je ook, eentje ging naast mij zitten, zei “eet smakelijk” en dat ze vervolgens met een nummerbordje op tafel ging slaan nam ik maar voor lief, eerste indruk doet toch veel hé.
